Opis

Szkoła, miłość i katastrofy, których nie da się wpisać do dziennika

Eliza Kulczyk miała prosty plan: przeżyć rok szkolny i nie zwariować. Wkrótce okazało się, że życie przygotowało dla niej własny program nauczania.

Najpierw kolonie z pięćdziesiątką góralskich dzieci, potem wychowawstwo najtrudniejszej klasy w szkole, snusy, wycieczki, zebrania z rodzicami, hospitacje i przytłaczające poczucie odpowiedzialności za cudze pociechy.

A gdzieś między jedną radą pedagogiczną, a drugim kryzysem pojawia się Wojtek – marynarz z poczuciem humoru, literacką pasją i zadziwiającą umiejętnością przychodzenia z pomocą, gdy Eliza najbardziej potrzebuje przypomnienia, że życie to nie tylko praca. Czy uda jej się odrobić trudną lekcję budowania równowagi między życiem osobistym a zawodowym?

Eliza nie jest jedyną nauczycielką, która mentalnie nigdy nie wychodzi ze szkoły. Większość ciał pedagogicznych tak właśnie ma. I nie chodzi o trywialną kwestię ślęczenia wieczorami i w weekendy nad sprawdzianami, kartkówkami czy wypracowaniami. Nie chodzi też o przygotowywanie się do kolejnych zajęć. To wszystko rzeczywiście można wliczyć w czterdziestogodzinny tydzień pracy, o którym tak lubi przypominać dyrektor Wiśniewski. To, z czego tak trudno „wyjść” do swojego prywatnego życia, to historie ludzi. A praca w szkole to niekończące się historie: uczniów, ich rodziców, innych nauczycieli. I gdyby chcieć opisać je wszystkie, ta opowieść snułaby się przez kolejnych sto, dwieście albo i pięćset stron. A i tak historie pozostałyby niewyczerpane.