Opis

W uporządkowany od wieków świat przyrody wkracza człowiek – pan i władca wszechświata, posiadający moc zmieniania, a przy okazji niszczenia ustalonego porządku i równowagi w świecie natury. Temat tak obecnie popularny, że wydawałoby się banalny.

Oryginalnością tej książki jest próba spojrzenia na poczynania człowieka z punktu widzenia samej przyrody. Reprezentuje ją dąb, który opisuje kolejne fazy swojego rozwoju, kontakty z innymi roślinami, zwierzętami oraz człowiekiem, nad którego niewyjaśnioną potęgą zastanawia się całe życie.

Potężne, długowieczne drzewo, stojące wciąż w tym samym miejscu, patrzy na miotających się w dole ludzi z przerażeniem, bezsilnością, nienawiścią, a na końcu z pewnym politowaniem. Kto jest zwycięzcą w tym pojedynku? Książka nie odpowiada na to pytanie, ale zmusza czytelnika do głębokiej refleksji i zadumy.

Czekałem dłuższy czas, aż ich zobaczyłem. Było ich dwóch. Wyszli z lasu i wkroczyli na polanę. Trudno mi ich opisać, bo było to coś dziwnego.
Zwierzęta te miały dwie nogi, na których szły powoli. Ale właściwie miały cztery bo w tych dwóch krótszych coś trzymały a na dwóch dłuższych poruszały się. Widziałem przecież niedźwiedzia, który stawał też tylko na dwóch nogach, ale chodził na czterech, Zwierzęta były dosyć wysokie, prawie takie jak niedźwiedź, ale nie takie grube i potężne. Gdy zbliżyły się, przyjrzałem się im dokładniej. Pyski miały też inne, zupełnie płaskie, a to co niosły, wyglądało jak kije albo gałęzie. Najdziwniejsza była jednak ich skóra. Każdy z nich miał inną.
Ten trochę niższy, miał dwie skóry – na górze ciemną, a na dole czerwoną, – drugi dół miał zielony a górę prawie białą. Szli powoli i rozglądali się dookoła. Gdy doszli do resztek sarny zatrzymali się. Jeden z nich schylił się i zaczął grzebać w czymś patykiem. Wydawali jakieś dziwne dźwięki, trochę jak szelest liści, to znowu jak walenie deszczu po gałęziach. Nie stali długo.