Opis

W świecie pełnym strachu każdy może się stać potworem

Zuzanna ukrywa się w Czarnobylskiej Strefie Wykluczenia, gdzie jako nielegalny włóczęga sabotuje tajne laboratoria. Niszczy aparaturę, pali dokumentację i zaciera ślady eksperymentów, w których sama brała udział. Wie, że jeśli nie powstrzyma naukowców, śmiercionośny organizm wydostanie się poza granice Zony.

Grzyb żywiący się promieniowaniem przekształca zakażonych w psioniczne konglomeraty – organizmy złożone z połączonych ludzkich ciał, obdarzone telepatią, pirokinezą i niszczycielską siłą. Dla wielkich mocarstw nie są jednak potworami, lecz potężną bronią.

Gdy Zuzanna spotyka Gienę, Białorusina o niebieskich oczach, które nawiedzają ją w koszmarach, rusza za nim w głąb nieznanej części Strefy. Wkrótce dostrzega, że mężczyzna nie tylko skrywa własną przeszłość, ale także sekret, który może przesądzić o ich przyszłości.

Każdy kolejny krok przybliża ich do prawdy. A ta może okazać się początkiem katastrofy, która odmieni los całego świata.

Kiedy brzydka, porośnięta czarnymi liszajami morda pojawia się na moment obok jednego z masztów, a do moich uszu dobiega charakterystyczne charczenie, jakby wielka małpa dostawała właśnie ataku astmy, ściska mnie w gardle. Wyrzucam niedopałek papierosa w przestrzeń – głupio by było się nim zadławić, jeśli sytuacja się zagęści – i kładę się na płasko, plecami na metalowym chodniku. Żeby nie myśleć o tym, co łazi pode mną, przymykam powieki i skupiam się na oddychaniu. Nabieram powietrza i wypuszczam je powoli, wyobrażając sobie cyrkulację tlenu i dwutlenku węgla w pęcherzykach płucnych. Wdech, wydech, wdech, wydech…
Zona wyposażyła zakażonych w świetny refleks, ale poskąpiła im ostrości widzenia. Puchnący mózg powoduje powolne zwiększanie się ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Jego następstwem – oprócz potwornego bólu głowy – jest między innymi postępująca ślepota.