Opis

Historia o tym, jak siedem ścieżek splata się w jedną

Anna mierzy się z bólem po zdradzie. Stefania szuka miejsca, w którym wreszcie będzie sobą. Anastazja od lat ufa intuicji w większym stopniu niż temu, co widoczne na pierwszy rzut oka. Arleta nie potrafi zrezygnować z marzenia o miłości, choć płaci za to rozczarowaniem, a Magdalena i Bernadetta uczą się odczytywać znaki, które wcześniej ignorowały.

Kobiety spotykają się u podnóża Ostrzycy – miejsca, w którym powracają sny i nasilają się przeczucia. Każda z nich staje wobec tego, co próbowała wyprzeć: lęku, poczucia winy, pragnienia, którego nie da się już zagłuszyć…

Gdy nadchodzi noc świętojańska, przy ognisku, wśród łagodnych zboczy Śląskiej Fudżijamy kobiety tworzą krąg. W jego centrum pojawia się Wiktoria, która dopełnia całość i sprawia, że siedem historii układa się w jedną.

Kobiety wspólnie odprawiają rytuał, który na zawsze odmieni ich życie. Choć żadna z nich nie wie jeszcze, jak bardzo.

Było nas siedem. Siedem osób w uprzęży wspięło się na dach stadionu. Wśród nich tacy, którzy skakali drugi raz. Oni poszli na pierwszy ogień. Dźwięki przyjemnej muzyki dodawały mi odwagi. Dwie osoby były już na ziemi, kiedy usłyszałam piosenkę „Jak Nie My To Kto”. Jej słowa tylko mnie utwierdziły w decyzji.
Skoczyłam pierwsza. Atri zaserwowała mi tę przyjemność 3 maja o godzinie dziesiątej trzydzieści sześć, ona skakała o dziesiątej czterdzieści osiem. Bardziej bałam się o nią niż o siebie.